Όταν ένα σώμα σώμα πάσχει, πρώτα από όλα πάσχει η ψυχή ,

κατά τον Henri Ey “οι ψυχοσωματικές διαταραχές είναι νόσος που λαβαίνει χώρα σ’ ένα επίπεδο οργάνωσης όπου η ανατομία, η φυσιολογία, οι ενστικτώδεις και συναισθηματικές τάσεις ενώνονται και συναποτελούν μια αδιαφοροποίητη ολότητα”.Οι Γάλλοι ψυχοσωματιστές με εκπρόσωπους τον Pierre Marty, Michel Fain, Michel de M’Uzan και Christian David , συνδέουν το ψυχικό νόσημα με την έλλειψη επαρκούς μητρικής φροντίδας καθώς και με ανεπίλυτα ψυχικά τραύματα. Η ψυχή τότε «στεγνώνει» (αποσεξουαλικοποιείται) για να αντέξει την απουσία αντικειμένου (ενδοβαλλόμενα σημαντικά πρόσωπα του παρελθόντος). Το άτομο «βαίνει » σε μια κατάσταση κενού νοήματος και αλεξιθυμίας (αδυναμία να βιώσει και να εκφράσει συναισθήματα ), η σκέψη του γίνεται χρηστική – μηχανιστική, χωρίς φαντασία , προσκολλημένο στην πραγματικότητα . Φαίνεται,δηλαδή, πως η χρηστική ζωή αποτελεί το έδαφος πάνω στο οποίο εκδηλώνεται μία τραυματική κατάσταση.

Το αμετάφραστο εγκλωβισμένο συναίσθημα του αλεξιθυμικού δεν «μεταβολίζεται»,

καθώς κάθε συναισθηματική διέγερση λειτουργεί τραυματικά για τον ψυχισμό του. Έτσι, οι λειτουργίες του εγώ βρίσκονται αποκομμένες από τις ενορμητικές επενδύσεις του ασυνειδήτου. Σε αυτή την κατάσταση η ψυχή, όπως μας λέει ο Marty, «δέχεται (ερεθισμούς ή διεγέρσεις) αλλά δεν εκπέμπει», έχοντας έτσι ως μόνη διέξοδο το σώμα μέσω ίσως μιας χρόνιας νόσου .

Το σώμα είναι μέρος της ψυχής και όχι, σύμφωνα με την Καρτεσιανή άποψη, αποκομμένο απο αυτή . Το σώμα μέσω μιας νόσου ίσως να είναι η επώδυνη φωνή ώστε να ξαναβρούμε τη χαμένη ψυχή μας .